دهاتىها ودبيران كسى لبّاده نپوشد . پوشاك مردم دية وروستاى إيليا ونابلس تنها يك تكه پرده است بي شلوار . ايشان فرن‌ها « 1 » دارند ، روستائيان تنور كوچك زمينى دارند كه ته آن سنگ‌ريزه است ، پس خاشاكها پيرامون آن بيفروزند وچون سرخ شود قرص نان را بر سنگها پهن كنند . در آنجا طبّاخان عدس وبيسار « 2 » مىپزند وباقلاى تازه را در روغن سرخ كرده ، با زيتون خوراك عرضه مىكنند . ترمس « 3 » را نمك زده بسيار مىخورند . از خرنوب شيرينى بنام قبّيط « 4 » سازند وهر شيرينى كه از * شكر سازند ناطف « 5 » نامند . در زمستان زلابيه « 6 » بي پنجره از خمير سازند . بيشتر اين رسم وآئين‌ها در مصر وكمي از آنها در عراق واقور « 7 » نيز ديده مىشود . كأنها : آهن در كوه‌هاى بيروت ، خاك سرخ خوب « 8 » در حلب وپست‌تر از آن در عمان است . كوه‌هائى سرخ رنگ دارد كه خاك آن سمقه « 9 » ناميده مىشود وخاكش سست است ، كوه‌هائى سفيد نيز بنام

--> ( 1 ) متن : ولهم الافرنة به معنى تابه ، ساج . از ريشهء لاتينى است ( منجد ) . ( 2 ) بيصار نوعي باقلا ( لغتنامه ، دزى ) . ( 3 ) باقلاى مصرى . ( 4 ) ص 255 پانوشت 12 . ( 5 ) چكانيده ، نوعي شيرينى است . ( 6 ) زولبيا ، زولوبيا ، نوعي شيرينى ( لغتنامه ) . ( 7 ) ن . ك : ص 190 . ( 8 ) متن : مغرة . كه بدان رنگ كنند چ ع 181 : 2 . ( 9 ) سماق نوعي سنگ سفيد ، ( لغتنامه : س 619 ) . چ ع 459 : 8